Na ruim een maand komt er weer een verslag op de site. Dat had ook wel zijn redenen. Heb er namelijk een tijdje uit gelegen. En er is een hoop gebeurd in die tijd.

Laten we beginnen bij het begin. In de wedstrijd tegen Velo in de reguliere competitie kreeg ik langzamerhand een onschuldige pijn in mijn hiel. Niks ergs dacht ik. Maar na twee weken werd het er niet beter op. Rust werd geadviseerd door de fysio. Hierdoor moest ik het toernooi in Hoensbroek laten schieten. In de rustperiode werd de pijn alleen maar erger, dus werd ik aan de ontstekingsremmers gezet. Het bleek een slijmbeursontsteking te zijn. Enorm balen natuurlijk. Die weken heb ik vooral veel op school gezeten en in de vrije uurtjes ben ik toch nog de baan op gegaan om een 1 hoek techniek te trainen. Op 21 januari mocht ik mijn training weer een beetje uitbouwen. In plaats van 1 hoek mocht ik er al 2 doen. Die week kon ik op donderdag al weer het hele veld belopen. Maar echt fit was ik natuurlijk nog niet. Die avond heb ik ook besloten om de eerste Play-off wedstrijd tegen Velo nog niet te spelen. Het kwam voor mij net te vroeg. Mijn taak was die avond om mijn teamgenoten naar de overwinning te schreeuwen. Dat lukte ook goed en we wonnen de uitwedstrijd met 5-3. Een dag rust en daarna mochten we het bij Amersfoort thuis afmaken. Vrijdag had ik nog een training gedraaid en het voelde goed aan. Zaterdag besloot ik toch te spelen. Het NK stond immers ook voor de deur en wilde daar ook goed voor de dag komen. De beide dubbelspelen werden door ons gewonnen. Zo ook de 2^e dames enkel. Nu was het voor mij tijd om de baan op te gaan tegen de boomlange Rikkert Suijkerland. Van te voren had ik niet verwacht dat het zo goed zou gaan, maar ik vloog over de baan heen. In twee sets maakte ik Rikkert een kopje kleiner. Het was tevens ook het winnende punt wat ik maakte! Tot gevolg een uitbundig team dat mijn kant op kwam rennen na het winnende punt. In de finale op 23 februari in Barendrecht staat DKC ons op te wachten. We gaan er als team alles aan doen om de titel in de wacht te slepen.

Zoals ik net al schreef, is er een hoop gebeurd in de afgelopen weken. Zo heb ik ook in de week van de Play-offs voor mezelf de knoop doorgehakt en ben ik gestopt met mijn studie Sport, Gezondheid en Management. Dit wel in overleg met mijn ouders en studiebegeleidster op Papendal. In de weken dat ik geblesseerd ben geweest heb ik mijn focus op school gelegd. Groepsprojecten afronden en tentamens stonden voor de deur. Hier ben ik heel druk mee bezig geweest, maar het heeft in de meeste gevallen niet mogen baten. De uitslagen van m’n tentamens vielen grotendeels tegen en de groepsprojecten werden ook niet allemaal voldoende beoordeeld. Een flinke tegenslag voor mij. Hierbij kwam ook nog eens kijken dat ik een grote vervangende opdracht moest doen.  Kortom, het werk bleef zich maar opstapelen. Nu wil ik mijzelf een half jaar puur op het badminton richten. In september wil ik wel weer met een andere studie beginnen.

Van 1 t/m 3 februari werd het NK in Almere gehouden. Vrijdags mocht ik de kwalificatie spelen in de singel. Hierin stond ik wel als 4^e geplaatst, maar had nog steeds een moeilijke opgave voor de boeg. De eerste partij kreeg ik een verassende walk-over. Daarna kreeg ik nog twee wedstrijden waarvan de laatste zeker niet makkelijk was. Gelukkig had ik beide wedstrijden in twee sets gewonnen, wat mij weer energie scheelde voor de zaterdag. Zaterdag mocht ik rond half twee de baan op tegen Lester Oey. Een zeer technisch begaafde speler waar ik nog nooit eerder tegen gespeeld had. Bij het inslaan merkte ik op dat er veel zijwind stond. Tactiek moest iets aangepast worden hierdoor. Al snel keek ik in de eerste set tegen een behoorlijke achterstand aan. Niet heel ideaal. Lester maakte amper fouten en speelde tactisch sterk. Kon totaal niet in mijn flow raken en verloor de wedstrijd. Enorm balen. Maar er stond nog een dubbel voor de deur tegen twee routiniers. Zij hadden al twee keer eerder het NK gewonnen, maar Jim Middelburg en ik stonden zeker niet kansloos tegen deze twee heren. De eerste set moest ik duidelijk wennen aan de snelheid. Tweede set kwamen wij heel dichtbij. We hadden zelfs nog een setpoint, maar konden hem niet verzilveren. Had graag nog een derde set willen spelen om voor een stunt te zorgen. Op dat moment was het NK voorbij voor mij. Met gemengde gevoelens ben ik die avond gaan slapen.

Vincent